Każdy kraj o długiej historii ma jakiś trunek – Anglicy mają szkocką whisky, Francuzi – wino, Niemcy – piwo. Proces produkcji i smak każdego z tych napojów alkoholowych były udoskonalane się przez całe wieki. Każdy z nich może być uważany za swoiste, tradycyjne „dzieło”, a wszystkie wywarły duży wpływ na sztukę kulinarną, zwyczaje i obyczaje tych krajów. Stanowią też część spuścizny kulturalnej danego kraju.

   Dawno temu Japończycy wierzyli, iż istnieją dwaj bogowie, którzy władają światem, Nigimitama i Aramitama. Nigimitama czuwa nad spokojnym życiem ludu, podczas gdy Aramitama dostarcza mu cierpienia. Japończycy zwykli składać obu bogom jednakowe ofiary z sake: Aramitamie, by go przebłagać i Nigimitamie - w podzięce. Często jednak zdarzało się, że przeznaczoną dla bóstw sake wypijali sami. Wierzyli bowiem, że wtedy kiedy są pijani, dusze ich opuszczają ciało, a wstępują w nie dla uciechy duchy bóstw. Dlatego początkowo sake nosiła nazwę „omiki” tzn. wino bogów.

    Sake którą pijemy dzisiaj, przyrządza się ze słodu ryżowego, gotowanego ryżu, drożdży winnych i wody. Wyglądem przypomina wódkę, ale ma mniejszą moc - około 15% alkoholu; jest nieco mocniejsza niż większość win, ale też znacznie łagodniejsza niż mocne trunki. W lecie podaje się zazwyczaj schłodzoną lub o temperaturze pokojowej, w naczyniu o kształcie pudełka, które wydziela aromat drewna. Czasami jest serwowana jak tequila z solą, lub też jako wspaniały dodatek do ryb z rusztu czy innych słonych dań. Zimą sake jest często podgrzewana, tradycyjnie w porcelanowym naczyniu umieszczonym w żelaznym kociołku nad płonącym węglem drzewnym. Taka sake nosi nazwę kanzake i może być podawana w różnej temperaturze: atsukan - gorąca, jokan - średnio gorąca, nurukan - letnia. Większość jednak przyznaje, że najwyborniej smakuje hitohadakan - sake o temperaturze ciała. Zaletą japońskiej sake jest to, iż pasuje do każdego rodzaju posiłku czy sytuacji. Do tradycyjnej ceremonii zaślubin wnosi element duchowości, a podczas biesiadnych spotkań w parkach w porze kwitnienia wiśni usprawiedliwia „rubaszne śpiewy”, dlatego też sake jest w Japonii trunkiem niezastąpionym.

Jeżeli chcą się Państwo dowiedzieć więcej o sake: produkcji i sposobach podawania, zachęcamy do zakupu albumu autorstwa pana Henryka Sochy -"album ten jest pierwszą polską pracą na temat napoju, który od wieków stanowi znaczącą część historii i kultury Japonii".